د يوې ښځي ګاونډی ګلباز وو، هر وخت چي به کور ته راغلئ، مېرمني ته به ئې ته ور ږغ کړه؛ آ ګل سوسن، آ ګل نرګس، آ ګل مريم، آ ګل لاله، آ ګل بنفشه!

ښځي مېړه ته وويل: ته ولي ماته په داسي نومو نه را ږغ کوې؛ مېړه ئې ويل سمه ده.

سبا چي کور ته راغلئ، ښځي ته ئې ور ږغ کړه؛ آ زما د زړه ارې، آ زما د مغزو رندې، آ زما د سر پانې، آ زما د وجود مېخچې, آ زما د روح ګيرې!

دی بېچاره نجار وو؛ د نجار سر و کار له ارې او رندې سره او د ګلباز کار له ګلانو سره وي.

#هدفــ: له هر چا څه د هغه د علميت او پوهي په اندازه کار غواړئ؛ نه کارګه د زرکي تګ کولای سي او نه زرکه د باز په څېر ښکار!

يو ملګري مي د بل ملګري له خولې کيسه راته کړه؛ ويل هند کي د دوا جوړولو د يوې کمپنۍ مشر هندو ته ورغلو؛ ملګري مي ورته وويل: غواړم ستاسو جوړه کړې دوا افغانستان ته يو سم، خو په یوه شرط چي د‌دوا کيفيت به راته خراپوئ، چي دوا ډېره ارزانه راته تمامه سي؛ ويل‌ هندو له مېزه د یو کوچني بګوان مجسمه را ويستل، ويل ماته دا بګوان اجازه نه را کوی، چي دا کار وکم، بخښنه غواړم، له دې ګټي تېر يم.

«په سياست کي هيڅ شی تصادفي نه دئ! هره پېښه چي کېږي، بېله شکه چي دا به يو پلان سوی پروګرام وي!»

له فيسبوکه خبر سوم، چي شیخ الحدیث مولانا محمد معین الدین ابوالفضل صاحب(رحمه الله) وفات سوی دئ، خدای دي پر و رحمېږي.

شيخ ابوالفضل صاحب د طالبانو په وخت کي هره ورځ مازیګر په خرقه شريفه کي وعظ کاوه او د قران الکريم تفسیر ئې په ډېره خوږه ژبه کاوه؛ ډېر فصيح مبلغ او جيد عالم وو.

شيخ ابوالفضل صاحب ښه شاعر هم وو، دا ئې د شعر نمونه:

وم په خـبر چي تباه کيږي، پوه کوای مي نه سو

زه وم بېکسه يک تنها، را ګرځه وای مي نه سو

بـار ئې کوږ کـړی وو پـخوا، لا پـه خبر ومه زه

پـوه ومـه زه بار چپه کېږي، خو تړای مي نه سو

تـا چـي کولې عـجائبي، د مـستۍ پـه وخـت کي

زړه مي ټوټه ټوټه کېدئ، درته ویای مي نه سو

کـول بـه تـا د بـې شـرمۍ او خـجالت کارونه

زه به له شرمه سوم هلاک، چاته کتای مي نه سو

چـي غـلی غـلی رقــيبانو تـه ورتلې او راتلې

ډېر نصيحت به مي کاوه، په چا منای مي نه سو

سـره يـو ځـای وو ابوالفضله، پرون زه او نـګار

وسپين رخسار ته مي کتل، خو ښکلوای مي نه سو

له يو فال کتونکي څه ئې پوښتنه وکړه، څه شي خرڅوې؟

ويل: پر هغو خلکو چي پر «نن» باور نه لري، «سبا» خرڅوم!

#هدفــ: نن بيا نه را ګرځي، له همدې فُرصَته ګټه واخله او په ارزښت ئې ځان پوه که.

لرغونو يونانيانو پر دې عقيده درلوده، چي د کيڼ (چپه) لاس د چلې اچولو په ګوته کي د ميني رګ سته، چي له زړه سره مستقيم ارتباط لري؛ ځکه نو تر اوسه دا رواج دئ، چي له کوزدې وروسته د چپه لاس په ګوته کي چله اچوي.

ياربه مجردانو ته چله!

يو سړي د مېرمني په پټه غوښتل دوهم واده وکړي، د نکاح مراسم ئې جمعې ورځي ته اماده کړي وه؛ خو ښځه ئې خبره سوې وه.

سړی د پنجشنبې په ماښام وختي بیده سو، سهار چي راويښ سو، ځان ئې ښه ساټ و باټ کړ، نوي کالي ئې واغوستل عطر ئې ووهل، غوښتل ئې چي له کوره ووزي؛ مېرمني ئې ورته وويل: سړيه خیر دي وي، چېري ځي؟

سړي وويل: ځم د جمعې لمانځه ته، کېدای سي، ناوخته راسم.

مېرمني ئې ورته وويل: راځه کښېنه نن دوشنبه ده، ما د نشې ګولۍ درکړي وې، څلور شپې بيده وې؛ که دي بيا د دوهمي ښځي نوم واخيست، داسي ګولۍ به درکم چي د قيامت په ورځ را وېښ سې.