په يوه ښار کي يو سړي خپلي پيسې او شتمني هره ورځ خلکو ته بخښله؛ خلکو به پر ده د لېوني ګمان کاوه.

يوه ورځ د ښار يو شيخ دې سړي ته‌ وويل، دا لېونتوب د څه لپاره کوې؟!

سړي ورته وويل، ما د قرآن الکريم يو آيات ولوست، په معنی ئې پوه سوم، غواړم په هغه عمل وکړم؛

په قرآن کي راغلي: موسی علیه السلام وويل: رَبِّ إِنِّي لِما أَنْزَلْتَ إِلَيَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ(۲۴قصص)

(پروردګاره! هره ښېګڼه چي تا پر ما نازله کړې، زه هغې ته اړ يم.)

زه غواړم د الله په لاره کي دومره شتمني خيرات کړم، چي په رښتيا فقیر سم؛

بيا له الله عز وجل څخه غوښتنه وکړم؛

خو شتمني مي ددې خنډ ګرځي، چي ځان د خپل رب په حضور کي په رښتيا فقير او مسکين ووينم.

شیخ ددې جواب په اورېدو حیران او چپ پاته سو.

ډېر عمر تېر سو، شیخ په دې تمه وو، چي يوه ورځ به دا شتمن(لیونی) بالاخره فقیر سي؛

خو وئې لیدل چي هغه نه یوازي فقیر نه سو، بلکي لا نور هم ډېر غني او شتمن سو.

#هدفــ: اخلاص او سخاوت د فقر سبب نه بلکي د برکت لامل کېږي.

#د_قانع_ژباړه