موږ ورکړي دي هغو ته، سم درسونه د غيرت

چي کتلي ئې زموږ خواته، په بدي او په نفرت

دغه خاوره پرېولل سوې، د شهيد په پاکو وينو

خوشبويي ئې ځـي جنت ته، نـښانه د حريت

د غره په څېر لښکري، دلته راغللې ايره سوې

تور لوګی ئې جـهان وليد، و سـوځلې په ذلت

د تورو په شرنګا کي، په اتـڼ ځـي و سنګر ته

مـيدان د مـعرکه کـي، سـربازي کـړي په همت

د وطن په مينه مست دي، عقيده ئې اسلامي ده

د نيکو تاريخ ور پاته، دوی ئې ساتي په عزت

پــرون هـا وو، نـــن بــيا دی دئ، ســبا بل دئ

په نـوبـت سـره ماتېـږي، هـر جـابـر ابـر قدرت

سخت ګزار به وخورې له افغانه څه

ورک به دي نښان سي له جهانه څه

ته چي اور ته لاس ور وړې لمبه به سې

روغ به پاته نه سې له طوفانه څه

ځاله‌ د بازانو، د زمریانو کور

ښکار په ډېر همت وړي له ميدانه څه

هر چا که په بد نظر ور وکتل

تندر به پرې راسي له اسمانه څه

ته دي له خپل پلاره څخه و پوښته

ژر به دي پښېمان کړي بد ګمانه څه

کور د ميرويس خان او احمدخان دئ دا

هر څه ئې واضح دي له عنوانه څه

دلته هر زلمی دئ لکه غر ولاړ

نه دئ چا مات کړی له زمانه څه

دا ترانه مي لس کاله مخکي د کوچنيانو له پاره ليکلې وه

ترانه

دغه کـــور د اریایانو دا ټاټــــوبی د افغان

پکښي مېشت درانه قومونه ښایسته دئ پرې جهان

کندهار د قندو هار دئ، د سياست او ادب مېنه

د نیکه، بابا پلازمېنه، رب دې نه کړي را خزان

د هلمند ځوانان دي ښکلي، زابليان تاريخ منلي

فراهیان مو د سر سترګي، غزنيچيان تازه ګلان

د نیمروز زلمي ښاغلي، میداني وردګ غښتلي

هراتيان د تاريخ څلي، تل دي وي کابل شاهان

بادغیس ته مو سلام دئ، د بامیان تاريخ روښان دئ

دي بلخيان مو د تن وینه، ښه ځوانان دي پر روزګان

پکتیکا کور د جرګو دئ، کندوز کور د مېړنو دئ

د کونړ له سردرو څه، زر سلامه پر جوزجان

ښکلی خوست مو غيرتمند دئ، لوی لوګر مو هنرمند دئ

پکتیاوال مو مېړني دي، په ښو یاد دي وي بغلان

د پنجشېر مستو سیندو ته، د فاریاب و پرګنو ته

ننګرهار د علم ځاله، د اسیا بام بدخشان

سمنګان کي پر تنګي، پورته کېږو پر نیلي

سرپل ته به ور درومو، اتڼ خوند کړي پر لغمان

د غوري تاریخ به یاد کړو، پر تخار به زړګی ښاد کړو

کاپیسا کي به دمه سو، ژوند به وکړو پر پروان

نورستان مو ډېر زېبا دئ، ټول هیواد مو په رڼا دئ

څو چی دا ځمکه اسمان وي، دا هیواد به وي ودان

د افغان په نامه ياد يو، له ختیځه تر لویدیځه

په یوه ږغ باندي پاڅېږو، استقلال مو دئ نښان

جوړو به کور و کلی، په تعلیم تحصیل ښاغلی

قانع وايي بريالي يو، که رهبر مو وو قرآن

کندهار مي د ګلونو ګلدسته دئ

په افغان حورو غلمانو ښایسته دئ

له ازلـــــه د ارغند په اوبو ښاد دئ

په سرخي د ســـرو انارو الوده دئ

د خرقې زیارت درنښت دئ ور بخښلی

په زینت د علـــــــــــماو اراسته دئ

اصفهان ئـــې د زاړه ښار له نارنجه

په اوده ئې له شېرسرخه مرهټه دئ

قندهار له قند و هاره څخه جوړ دئ

په لهجه او په کلتور کي فرشته دئ

ګورګينان او انګرېزان ئې په ګونډو کړه

د يرغل په مقابل کي يګانه دئ

و غليم ته‌ کنده کنده، لوی سقر دئ

و دوستانو قند هار، د سر شمله دئ

چي هیواد وي، کندهار به ئې مشعل وي

په سیاست او په فرهنګ کي دانسته دئ

زه یې کوم صفت در وشمېرم دلداره

روڼ تاریخ ئې په طلاو نوشته دئ

هم مي مرګ او هم لحد پر کندهار کړې

"جهاني" سره مي دا خواست بدرګه دئ

پر همدې مځکه ئې مېنه هم ئې ژوند دئ

و قانع ته هم محراب هم میکده دئ

کندهار، ۲۲حمل-۱۳۹۸ل.