ټکسي چلونکی په غوسه سو

– هغه موټر وينې؟ پر چپه لاس را روان دئ، سړک ئې ټوله بند کړی دئ!

شاته ناست سپرلي سمدستي ورغبرګه کړه:

– افف، زړه مي چوي! کاشکي په دې ملک کي نه وای پيدا سوی. هغه شربت پلورونکی وګوره، رېړۍ ئې د سړک پر منځ درولې ده!

– او هغه دوکاندار! د دوکان شيان ئې نيم سړک نيولی دئ! دا خلک هيڅ قانون نه پېژني!

دوهم سپرلي د انرژي خالي دبلی و سړک ته وغورځاوه، په يو څه لوړ ږغ ئې وويل: دا ملک شهيد داودخان غواړي، داودخان! چي هر قانون ماتونکی بېله محکمې را وځړوي!

ټولو ئې خبره د سر په ښورولو ور تائيد کړه.

زه چي د دوی خبرو ته غوږ وم، ناڅاپه مي د ټکسي چلونکي د سګرېټ ګاټه دود ساه را بنده کړه؛ زړه مي تنګ سو، غوښتل مي چي يو څه ورته ووايم؛ خو ښه وو چي د ورکشاپ ځای ته ورسېدو.

ټکسي چلونکي ته مي په څه تنده لهجه وويل:

– کښته کېږم!

هغه بې له ځنډه د سړک پر منځ موټر ودراوه:

– ورځه، ورځه!

له ځانه سره مي وويل:

– دا هم عجيبه خلک دي، پر نورو نيوکي کوي، خو پخپله قانون تر پښو لاندي کوي!

د ورکشاپ تالار ته په غرور ور روان سوم، ځان مي له هر چا زيات قانونمند احساسوئ؛

دروازې ته په رسېدو مي سترګي د دروازې پر ښيښه ولګېدې، پر سپين کاغذ ئې ليکلي وو:

"د ورکشاپ د پيل وخت: د سهار پوره اته بجې"

خو د تالار د ساعت ستن پر لسو بجو

ګرځېده...

د زمري ۱۲مه ۱۴۰۴ل.

درې ځواني ښځي د موټر مخ ته ودرېدې، د‌ دوی د هدف تر ځايه کرايه و ټاکل سوه.

تر څه تګ وروسته د موټرو اوږده کتار لاره بنده کړې؛ محتسبين راوتلي، موټران تلاښي کوي، بې محرمه ښځي را کښته کوي او د محبس موټر ته ئې پورته کوي.

په ښځو ويش و آخ ګډ سو، دا په څه غم واوښتلو، نه تښتېدلی او نه پټېدلای سو!

يوې ښځي وويل، آ موټروانه، خو ته مو ځني خلاصي که!

-زه مو څنګه ځني خلاصي کړم!

-ورته ووايه چي دا زما د کور ښځي دي.

-ښځي؟ څنګه ښځي؟ خور، مور، لور ورېنداره؟ دا خپلوي خو په دوو پوښتنو رسوا کېږي.

هغه بلي پر راږغ کړه، خير دئ ورته ووايه، چي ښځي مي دي!

-څنګه ښځي؟

-ورتا مېرمني مي دي!

-مېرمني؟!

ټولو په يو ږغ وويل، هو مېرمني؛ څه ټکه خو نه لوېږي، موږ يې ستا مېرمني، خو له دې غمه مو خلاصي که!

(زه په ځان کي ورک سوم، چي په څه بلاو واوښتم؛)

بيا مي وپوښتل، يعني زه ورته ووايم چي زه يې خاوند يم؟

ټولو په يوه ږغ ئې وويل، هو-هو ورته ووايه؛ زموږ مېړه يې، مېړه!

-داسي نه کېږي، تاسي خو به سره خوندي ياست!

-يا يا، موږ خوندي نه، شريکاني يو!

ما ويل دا خبري محتسبان نه مني، قسم درکوي، زما څخه ستاسو د پلرو د نومونو پوښتنه کوي!

يوې ويل زه شهلا د سردار لور په قران قسم ورته اخلم، چي ته زما خاوند يې!

بلي ويل زه نوريه د داود لور په الله قسم ورته خورم، چي دی مي خاوند دئ!

درېيمي ويل زه فتانه د شيرعلي لور په رسول قسم ورته کوم، چي ته مي مېړه يې!

ما هم ورته وويل چي ستاسو زه قبول يم، زما بيا تاسي قبولي ياست؛ په اول وار مي ورته وويل، زما مېرمني ياست، بېغمه کښېنئ!

محتسب راغئ، دوی ته ئې وويل راکښته سئ، نه شرمېږئ، چي له کوره بې محرمه را وتلي ياست!

ښځو په يوه اواز وويل، زموږ سره محرم راسره دئ، دا مو مېړه دئ!

محتسب د تعجب او پوښتني په انداز را وکتل، ول رشتيا؟

ما ول، هو؛ دوی رشتيا وايي!

-ويل ته راکښته سه!

هلته ناستو نورو محتسبينو ته ئې ور وستلم، هغو ته ئې وويل ددې سړي سره په ټکسي موټر کي درې ځواني ښځي دي، وايي دا مي ماندينېګاني دي.

هغو زه مخاطب کړم، څنګه کيسه ده؟

ما ويل هو مېرمني مي دي!

-څنګه مېرمني؟ درې سره دي په يوه وخت کړي دي؟

-هو!

-سمي خبري کوه، رښتيا ووايه، که نه ته به هم د محبس مېلمه سې!

-رښتيا وايم، تاسي له دوی پوښتنه وکئ، چي زما ښځي دي که نه!

مشر محتسب له دوو نورو ملګرو ولاړ سو، د موټر خواته ورغئ، ويل: آې ښځو رشتيا وواياست، دا سړی مو څه دئ؟

ښځو په يوه خوله او يوه اواز ورته وويل، په الله قسم چي دا سړی مو په دنيا او آخرت کي مېړه دئ!

مشر محتسب بيا هم شکمن وو، ماته ئې وويل سمه کيسه وکړه، خبره داسي نه ده، لکه تاسي چي جوړه کړې ده؛ سم وايه، که نه په زور ئې درباندي وايم!

(له ځانه سره مي وويل، که دي بخت کار وکړ، درې ښځي به دي په نکاح سي، که نه وي دوی پوه سه خپل ئې زندان.)

-محتسب ويل، ژر حال وايه، وخت مو مه را ضايع کوه!

-محتسب صاحب قربان دي سم، کيسه داسي ده، چي دې ښځو ويل موږ تر پلانکي ځايه ورسوه، هغه تاسي په مخه راغلاست، دې ښځو ستاسو له بېري زه مېړه کړم، په خدای او قرآن قسمونه اخلي، چي ته مو خاوند يې!

محتسب ول بې شرفه، تا هم دا پردۍ ښځي بې نکاح ومنلې؟

ما ول هو، نو څه مي کړي وای، خو زارۍ ئې کولې!

د محتسب له ګوزار سره سم مي لو چغه تر خوله ووته، ‹محتسب صاحب توبه مي ده!!!›

ناببره مي تر سر لاس را لاندي سو، ‹سړيه ويښ سه، بسم الله ووايه، لکه چي بد خوب دي ليدئ!›

د شوپرک يا ښاپيرک دا افسانوي او فکلوريکه کیسه خپلو کوچنيانو ته وکئ

وايي یو وخت د حیوانانو او مرغانو تر منځ جګړه ونښته؛ دواړه ډلو ځانونه قوي ګڼل، غوښتل ئې چي پاچاهي تر لاسه کړي.

مرغانو ويل، دوی وزرونه لري، هر ځای ته تللای سي؛ حيواناتو ويل موږ تکړه يو، ځکه چي غاښونه او قوت لرو.

شوپرک چي د حيواناتو په څېر غاښونه او د مرغانو په څېر وزرونه لرل، نه‌پوهيدئ، چي له کومي ډلي سره يو ځای سي؛ له ځان سره ئې فيصله وکړه، چي هره ډله په قوت کي وه، له هغوی به سره يو ځای کېږي؛ په همدې اساس کله چي به مرغان برلاسي سول، دی به ورغئ، ول زه وزر لرونکی يم، ستاسو ملګری يم؛ کله چي به حيوانان زورور سول، دی به ورغئ، ول زه غاښ لرونکي يم، ستاسو ملګری يم.

په پای کي جګړه ختمه سوه او دواړه ډلي پخلا سوې؛ دواړو ډلو د شوپرک دوه مخيتوب رسوا کړ او له خپله منځو ئې وشړئ، د بې وفا او چلبازه په سترګه ئې ورته وکتله.

له هغه وخته ښاپيرک په تياره کي ژوند کوي، د خپل دوه مخيتوب له امله ځان ګناهګاره ګڼي او سزا ويني.

#هدفــ: د انسان دریځ بايد ښکاره وي، په ټولنه کي خپل ارزښت او درنښت ثابت وساتي.

د ثور انقلاب د اووم نمبر فرمان په اړه به مو په تاريخ کي لوستي او له مشرانو به مو ډېر څه اورېدلي وي؛ نن د سيد عبدالخالق اغا پر يو نظم پېښ سوم، اووم نمبر فرمان ئې خورا ستايلی دئ.

اووم لمبر فرمان جار سم، په درې سوه واده سو، الحمد لله ښه سو

الحمدلله شکر دئ، نه شل زره ولور سته، نه ديګ سته نه دېګبر سته

خُښی او پينځلسی او نه جوړه ئې د اختر سته، نه نور کف و کالر سته

نه نور غلط حکمونه د جانبه د خسر سته، نه خواښي بړبړ سته

نن بيا د فيوډال پر ککرۍ سخت ګزار وسو، الحمدلله ښه سو

هغه وختونه تېر سول چي بابا به خرڅوله، لالا به خرڅوله

په مېږه په بزه پر زوړ بوډا بې خرڅوله

په غوا بې خرڅوله

په شل زره ولور او په دنيا بې خرڅوله

رسوا بې خرڅوله

په زوړ پوستين کي پټ اولاد به وروست ورته بيده سو

پر مخ باندي منسوخ سوله غلط غلط دودونه ناوړه رواجونه

خوښي او پينځلسی او د خسر بابا حکمونه

د خواښي منتونه

ولور او بابېړی او نور دغسي تاوانونه

بې ځايه مصرفونه

سيد عبدالخالقه دا يو ډېر ښه اقدام وسو

اووم لمبر فرمان جار سم، په درې سوه واده سو الحمد لله ښه سو

وايي يو سړی غريبۍ تر پزي راوستی و، د خوارۍ په تلاښ ووتئ؛ پر لاري ئې د آس د پښې يو نعل پيدا کئ، ډېر خوشحاله سو، په لوړ آواز ئې نارې کړې، ول کار سم سو، فقط يو آس نسته درې نعله!

ابراهيم جان کاکو هم تيار رئيس جمهور دئ، فقط يو هيواد نه لري او بل اولس.

سړی په ډېره پریشاني او خفګان کور ته راغئ.

مېرمني ئې پوښتنه ترې وکړه، خير دئ، څه خبره ده؟ څه درباندي سوي؟

سړي ورته وويل: پاچا صاحب امر کړی، چي هر هغه څوک به ووژني، چي دوهمه ښځه ئې نه وي کړې!

ښځي په لوږ ږغ وویل: الله اکبر، الله اکبر!

الله پاک ته د شهادت لپاره غوره کړی يې، شهادت دي مبارک سه!