ټکسي چلونکی په غوسه سو
– هغه موټر وينې؟ پر چپه لاس را روان دئ، سړک ئې ټوله بند کړی دئ!
شاته ناست سپرلي سمدستي ورغبرګه کړه:
– افف، زړه مي چوي! کاشکي په دې ملک کي نه وای پيدا سوی. هغه شربت پلورونکی وګوره، رېړۍ ئې د سړک پر منځ درولې ده!
– او هغه دوکاندار! د دوکان شيان ئې نيم سړک نيولی دئ! دا خلک هيڅ قانون نه پېژني!
دوهم سپرلي د انرژي خالي دبلی و سړک ته وغورځاوه، په يو څه لوړ ږغ ئې وويل: دا ملک شهيد داودخان غواړي، داودخان! چي هر قانون ماتونکی بېله محکمې را وځړوي!
ټولو ئې خبره د سر په ښورولو ور تائيد کړه.
زه چي د دوی خبرو ته غوږ وم، ناڅاپه مي د ټکسي چلونکي د سګرېټ ګاټه دود ساه را بنده کړه؛ زړه مي تنګ سو، غوښتل مي چي يو څه ورته ووايم؛ خو ښه وو چي د ورکشاپ ځای ته ورسېدو.
ټکسي چلونکي ته مي په څه تنده لهجه وويل:
– کښته کېږم!
هغه بې له ځنډه د سړک پر منځ موټر ودراوه:
– ورځه، ورځه!
له ځانه سره مي وويل:
– دا هم عجيبه خلک دي، پر نورو نيوکي کوي، خو پخپله قانون تر پښو لاندي کوي!
د ورکشاپ تالار ته په غرور ور روان سوم، ځان مي له هر چا زيات قانونمند احساسوئ؛
دروازې ته په رسېدو مي سترګي د دروازې پر ښيښه ولګېدې، پر سپين کاغذ ئې ليکلي وو:
"د ورکشاپ د پيل وخت: د سهار پوره اته بجې"
خو د تالار د ساعت ستن پر لسو بجو
ګرځېده...
د زمري ۱۲مه ۱۴۰۴ل.
تړاو: کیسه
Afghan Afghani Converter