درې ځواني ښځي د موټر مخ ته ودرېدې، د دوی د هدف تر ځايه کرايه و ټاکل سوه.
تر څه تګ وروسته د موټرو اوږده کتار لاره بنده کړې؛ محتسبين راوتلي، موټران تلاښي کوي، بې محرمه ښځي را کښته کوي او د محبس موټر ته ئې پورته کوي.
په ښځو ويش و آخ ګډ سو، دا په څه غم واوښتلو، نه تښتېدلی او نه پټېدلای سو!
يوې ښځي وويل، آ موټروانه، خو ته مو ځني خلاصي که!
-زه مو څنګه ځني خلاصي کړم!
-ورته ووايه چي دا زما د کور ښځي دي.
-ښځي؟ څنګه ښځي؟ خور، مور، لور ورېنداره؟ دا خپلوي خو په دوو پوښتنو رسوا کېږي.
هغه بلي پر راږغ کړه، خير دئ ورته ووايه، چي ښځي مي دي!
-څنګه ښځي؟
-ورتا مېرمني مي دي!
-مېرمني؟!
ټولو په يو ږغ وويل، هو مېرمني؛ څه ټکه خو نه لوېږي، موږ يې ستا مېرمني، خو له دې غمه مو خلاصي که!
(زه په ځان کي ورک سوم، چي په څه بلاو واوښتم؛)
بيا مي وپوښتل، يعني زه ورته ووايم چي زه يې خاوند يم؟
ټولو په يوه ږغ ئې وويل، هو-هو ورته ووايه؛ زموږ مېړه يې، مېړه!
-داسي نه کېږي، تاسي خو به سره خوندي ياست!
-يا يا، موږ خوندي نه، شريکاني يو!
ما ويل دا خبري محتسبان نه مني، قسم درکوي، زما څخه ستاسو د پلرو د نومونو پوښتنه کوي!
يوې ويل زه شهلا د سردار لور په قران قسم ورته اخلم، چي ته زما خاوند يې!
بلي ويل زه نوريه د داود لور په الله قسم ورته خورم، چي دی مي خاوند دئ!
درېيمي ويل زه فتانه د شيرعلي لور په رسول قسم ورته کوم، چي ته مي مېړه يې!
ما هم ورته وويل چي ستاسو زه قبول يم، زما بيا تاسي قبولي ياست؛ په اول وار مي ورته وويل، زما مېرمني ياست، بېغمه کښېنئ!
محتسب راغئ، دوی ته ئې وويل راکښته سئ، نه شرمېږئ، چي له کوره بې محرمه را وتلي ياست!
ښځو په يوه اواز وويل، زموږ سره محرم راسره دئ، دا مو مېړه دئ!
محتسب د تعجب او پوښتني په انداز را وکتل، ول رشتيا؟
ما ول، هو؛ دوی رشتيا وايي!
-ويل ته راکښته سه!
هلته ناستو نورو محتسبينو ته ئې ور وستلم، هغو ته ئې وويل ددې سړي سره په ټکسي موټر کي درې ځواني ښځي دي، وايي دا مي ماندينېګاني دي.
هغو زه مخاطب کړم، څنګه کيسه ده؟
ما ويل هو مېرمني مي دي!
-څنګه مېرمني؟ درې سره دي په يوه وخت کړي دي؟
-هو!
-سمي خبري کوه، رښتيا ووايه، که نه ته به هم د محبس مېلمه سې!
-رښتيا وايم، تاسي له دوی پوښتنه وکئ، چي زما ښځي دي که نه!
مشر محتسب له دوو نورو ملګرو ولاړ سو، د موټر خواته ورغئ، ويل: آې ښځو رشتيا وواياست، دا سړی مو څه دئ؟
ښځو په يوه خوله او يوه اواز ورته وويل، په الله قسم چي دا سړی مو په دنيا او آخرت کي مېړه دئ!
مشر محتسب بيا هم شکمن وو، ماته ئې وويل سمه کيسه وکړه، خبره داسي نه ده، لکه تاسي چي جوړه کړې ده؛ سم وايه، که نه په زور ئې درباندي وايم!
(له ځانه سره مي وويل، که دي بخت کار وکړ، درې ښځي به دي په نکاح سي، که نه وي دوی پوه سه خپل ئې زندان.)
-محتسب ويل، ژر حال وايه، وخت مو مه را ضايع کوه!
-محتسب صاحب قربان دي سم، کيسه داسي ده، چي دې ښځو ويل موږ تر پلانکي ځايه ورسوه، هغه تاسي په مخه راغلاست، دې ښځو ستاسو له بېري زه مېړه کړم، په خدای او قرآن قسمونه اخلي، چي ته مو خاوند يې!
محتسب ول بې شرفه، تا هم دا پردۍ ښځي بې نکاح ومنلې؟
ما ول هو، نو څه مي کړي وای، خو زارۍ ئې کولې!
د محتسب له ګوزار سره سم مي لو چغه تر خوله ووته، ‹محتسب صاحب توبه مي ده!!!›
ناببره مي تر سر لاس را لاندي سو، ‹سړيه ويښ سه، بسم الله ووايه، لکه چي بد خوب دي ليدئ!›
تړاو: طنز
Afghan Afghani Converter