شيخ سعدي د بوستان په څلرم باب کي يوه منظومه کيسه راوړي؛ وايي چي یو سړی په دښت کي روان وو، چي ناڅاپه يو سپي و داړئ؛ په داسي حال کي چي له پښې څخه ئې وینه بهېدله، په ډېر زحمت ئې تر خپله کوره ځان ورساوه.

د شپې ئې له ډېره درده آه او فرياد کاوه، خوب نه ورتلئ.

ددې سړي کوچنۍ لور، چي تر سترګو ئې اوښکي بهېدې، پلار ته ئې په ژړغوني ږغ وويل: پلار جانه! ته خو هم غاښونه لرې، نو تا ولي هغه سپی ونه چيچئ؟

پلار ئې په درد کي په خندا سو؛ ورته وئې ویل: ګراني لورکۍ! ستا خبره پر ځای ده، خو دا د انسان له شخصيت او انسانیت سره مناسبه نه ده، چي انسان دي خپله خوله او غاښونه د سپي په چیچلو ککړ کړي؛ که ما هم هغه سپی چیچلی وای، نو زما او د هغه سپي تر منځ به هيڅ توپیر نه کېدلای.

#هدفــ: سړي ته ښايي چي له بدو خلکو سره د بحث او شخړي پر ځای ځان وساتي او مجلس ئې پرېږدي.

#د_قانع_ژباړه