جلال آل احمد په خپل کتاب نون والقلم کي ليکي؛

ددې حکومت او هغه حکومت تر منځ هيڅ توپير نه وينم.

زموږ ژوند اصلاً بشري نه، نباتي دئ؛ کټ مټ لکه يوه ونه.

د ژمي له راتګ سره مو پاڼي له باران سره تويېږي، د پسرلي په انتظار کښېنو، چي بيا مو پاڼي را شنه سي؛ وروسته تر دوبي پوري انتظار کيږو، چي مېوه ورکړو؛ بيا باران ته ګورو، وروسته د سَرِي په انتظار؛ دغسي مو ټول ژوند په انتظار او بدلون کي نغښتي دئ