د يو استاد د خولې کيسه ده، وايي ازموينه مي واخسیته، پارچې مي کتلې، پر يوه پارچه نوم نه وو ليکل سوی؛ لږ په غوصه سوم، چي ولي دې زده کوونکي خپل نوم نه دئ لیکلی؛ له ځانه سره مي وويل، خير دئ، وروسته به ئې له شقې سره وګورم، د هر يوه نوم چي پاته وو، پارچه به د هغه وي. پارچه چي مي وکتل ۹۵ نومرې ئې پکښي وړي وي؛ له ځان سره مي وويل، امکان نه لري، چي زما څه دي څوک ۹۵نومرې يوسي؛ پارچه مي بيا له سره وکتل، پينځه نومرې مي نوري پکښي کمي کړې، پوره ۹۰نومرې سوې.

کله چي مي پارچې له شقې سره تطبیق کړې، ټولي پارچې پوره وي؛ وروسته مي فکر سو، چي خپلي کيلۍ ته مي له سلو څه ۹۰ نومرې ورکړي دي.

#هدفــ: که همېشه د نورو و تېروتنو ته متوجه يو، نو بايد ځان ته هم پام وکړو، هسي نه چي تر نورو ډېر په فساد ککړ يو، خو خپل غرور ړانده او کاڼه کړي یو.