يوه بډاى سړي غوښتل چي خپل زوى ته وښيي چي په نړۍ کي ډير فقير او بې وزلي خلک سته، نو يې زوى د ښاره څه ليري يو کلي ته بوتلى،

تر څو د هغه سيمي غربت او مسکيني په وويني، روان سول.

 په کلي د يو غريب سړي په کور کي ميلمانه سول، د څو شپو وروسته کله چي د ښار پر خوا روان سول سړي د خپل زوى څه وپوښتل زويه زموږ دسفر په اړه څه فکر کوې؟

زوى يې ورته وويل پلار جانه ډيره ښه سفر وو!

زويه څه شي دي پدې سفر کي زده  او وليدل ؟

زوى تر څه فکر کولو وروسته وويل :

بلي بابا ما وليدل چي موږ په کور کي يو سپى لرو هغوى څلور سپي درلودل، موږ په کور کي يوه داوبو فواره لرو هغوى ډک د اوبو سيند درلود، موپه کور کي څو څراغونه او قنديلان لرو خو هغوى د ستورو ډک ځلېدونکئ اسمان درلود، زموږ کور ډير کوچنى او په څو ديوالونو محدود دئ، خو د هغوى باغ بيخي لوى او پراخ وو.

پلار يې د زوى له خبرو سخت متاثره او حيران سو.

 زوى پلار ته دمنني په ډول وويل:

 مننه باباجانه چي ماته دي دا را وښودل چي موږ څومره فقيران او هغوى څومره خانان دي