غزل -

 ناست وي په محفل کي خو تنها لګي

پته د مین سړي صفا لګي

دا واړه اعجاز دې د سرو شونډو دی
ته که دروغ هم وایې رښتیا لګي

زه یې د خوشخال غوندې په جار منم
ښکلي ګنې خلکه د هر چا لګي

نه غواړي د زړه علاج مي نه غواړي
وایه ګنې څه د مسیحا لګي

زه چي د چا بل ښکلي صفت کوم
خدای خبر چي ولې بد په تا لګي

ناز او په ستم کي فرق اسان ندی
ښکلي مونږ ته ځکه بې وفا لګي

غشي چي کاږه وي هدف نه لګي
ستا باڼه کاږه دي خو رسا لګي

ویي لیدم، مسکۍ شوه، ورو یې وویل
درد به مي په ټنډه خامخا لګي

رحمت الله درد