زما کاليزه
کږليچونو کي روان يم، تش کالبوت يم لکه مړی
د دردو د ښار پاسبان يم، له وجوده څه يم ستړی
فولادي چړې په تن کي، لکه ستني وهل کېږي
د بڅرکو تېز باران يم، د دوزخ د لمبو زړی
چي ئې جوړ کړمه له خټو، لږ اوبه مي بهانه سوې
نور د خاور لوی طوفان يم، پر دښت ګرځم لکه خلی
يو بې واکه بې اختياره، دا زه څنګه خلیفه سوم!
په تش نوم ياد د انسان يم، نور غلام په غاړه پړی
د اضدادو په محور کي، يو له بل سره په ضد يو
که پر بر سوم پهلوان يم، که نه ولاړمه ناولی
د اذهانو جېلخانه کي بنديوان فکرونه ناست دي
بې صورته په زندان يم، دئ نا ارامه مي هر غړی
چي قانع په خپل قسمت سوم، عاقبت پر خدای سپارمه
زه قاضي د خپل وجدان يم، هر چا خپل خپل عمل وړی
تړاو: غزل
Afghan Afghani Converter