څو پوښتني لرم زړه کي چاته ووايم ملنګه

نه د حال دي نه د قال دي، لو نړۍ ده راته تنګه

له خپل سيوري امان غواړم، ځان تياره کي پټومه

له پرسدو څخه تښتم، ملګري کوم د بنګه

چي پر مخ ئې زلفي راسي، زه و خدای ته په زاري سم

د خسوف په وخت کي کېږي، دعاګاني بې درنګه

د انسان وجود دئ نرم، دئ له خاورو څه جوړ سوی

د اوبو په څېر روان دئ، وهل کیږي له هر سنګه

په دوو سترګو کي مي پټ که، د ايمان په څېر مي خپل که

د بېلتون پوځ يم ځپلی، ستړی سوی يم له جنګه

په ليمو کي مي دردونه، د چينې په دود خوټېږي

دا باران به زما له اوښکو، سره وکړي سيالي څنګه

د غمونو سمندر کي، زه د خيال کښتۍ کي ګرځم

نه ساحل سته نه لنګر سته، د اميد خونه ده ړنګه

د خلاصون په تمه دوه لاسه، کچکول کړم و ژاړمه

د فلک څپېړه راسي، قانع و خاندم له ننګه

۷مه د چنګاښ۱۴۰۴ل.