د خولې هر دم مي خاموشي ماتوي

لکه تياره چي روښنايي ماتوي

ستا له بېلتونه سره سمه داسي

لکه مرګی چي زندګي ماتوي

حالات په ما د غم سندري وايي

زما غرور زما خوښي ماتوي

ښايست دي ذهن ته سوالونه راوړي

سپوږمۍ له تا سره سيالي ماتوي

په شش محل کي د جونګړو خلک

ميخانه سوځي صُراحي ماتوي

د ژوندون ګټه په تاوان کي نغښتې

کيسې ګټل خو شتمني ماتوي

ستا شرارت مي فکر داسي ګواښي

لکه هوسۍ چي په تازي ماتوي

په تورو شپو کي وينم تور خوبونه

تعبير ئې ستا د بخت تندي ماتوي

ستا په بېلتون مي سترګي سوې سکروټي

ياد دي تڼاکي پر زړګي ماتوي

په دې غزل کي څه واضح ږغېږم

دا ګونګي توري شاعري ماتوي

پر دې تقدير باندي قانع ئې که نه

د ځوانۍ ښاخ دي نور پيري ماتوي

۱۴۰۳/۹/۹ل. د‌جمعې ورځ