خـــــانه! لګــــــيا يې په هــــــنر راته زندۍ جوړوې

لـــــــــــه سپېرو څڼو مي و غاړي ته رسۍ جوړوې

په کـــــــــوثري جــــــام کي د زهرو پيمانې راکوې

د ګل په نـــــــــوم را ته اغزیو څــه ګېډۍ جوړوې

خـــــــوی د لېوه لرې، په فريب کي د ګيدړ استاده

په ښکاره عجز کړې له ځان څخه هوسۍ جوړوې

په سل کـــــــتابه مي کافــــر ګڼې قاضي صاحبه!

ځانته د کفر غـــــــــــلامۍ کي لو چوکۍ جوړوې

حــــرام حـــــــرام پر ما د ژوند هره مزه حرامه

په مقدس نامه له خپل کــــور څه (منډۍ) جوړوې

په خپل وجــود کي دي پخپل وجود خوړلی يمه

هم دي سنګر يم، هم له مــا څخه مرمۍ جوړوې

يوه ته دښمن، بل ته غازي، بل ته اتل تروریست!

خـــــــالقه! ولــــي مي و هر آس ته بګۍ جوړوې

دا کــــــم عقلي او ناپــــــوهي دنيا کي نه چليږي

افغانه! ويښ سه، کـــــه و ځان لره نړۍ جوړوې

شنبه، د جدي ۱۸مه ۱۴۰۰ل.