چي د هيواد روح ته خطره راغلله
پـر زړه د غــم او وير حـمله راغلله
ما مي په هيلو شپه رڼا کړه تېره
له سپيده چاود سره تياره راغلله
چا دي و مخ ته خاوري وشيندلې
د بـاران څاڅـکي خــړوبـه راغلله
ما مي تقدير په خپل تدبير بدلاوه
هــغه بــرعـــکسه فيـــصله راغلله
تــږو مزلونه رباطونه طی کړل
له هر سراب څخه تشنه راغلله
د خاموشۍ پر دښت غوغا شنه سوې
له وچه ســـينده لو څــپه راغلله
خدای خبر چا د ژوند پياله کړه ماته
چي پر شفق ئې نخښه سره راغلله
ګل د اغــزي مـــلګرتيا څه کوله
پر تا د قــتل ئــې شــبهه راغلله
سوله احساس او عاطفه څرګنده
د آدم ژونــد ته چــي ډېوه راغلله
د قانـع زړه دئ کـرونده د غمو
له دې غزل څـه ئې ناله راغلله
د سنبلې ۱۱مه۱۴۰۳ل.
:: اړونده موضوع:
زما شعرونه
:: تړاو:
غزل