سخن روز

د خزان طلایي پاڼي، ستا د زلفو په څېر ژړي

د پرون سبزه يې هېره، نن له ژونده باسي زړي

میکده ده ړنګه سوې، خیام لاس تر زني ناست دئ

می فروش دئ دو بایللی، په لاسو کې د قید پړي

ستا پر سرو سکروټو شونډو، دم په دم زما سفر دئ

بوسه‌اخلم ایره کېږم، باد مي کړي پورته لوخړي

نن هلال یې سبا بدر، له سپوږمیه تروږمۍ سې

کرشمو دي لمر سوځلی، تا خوښۍ دي ځني وړي

نڅاګره غلې ناسته، د نغمې اواز خاموش دئ

شیخ شراب او رباب دواړه، و غلمانو ته ور کړي

نه د وصل تلوسه کي، نه د هجر اندېښنه کي

له هر آهه سره درومي، د خوږمن زړګي بڅري

قانع

۹۹.۹.۹