دعلامه اقبال رباعی

مــرا روزی گل افســرده یی گفت

نمود ما چــــو پرواز شـــــرار است

دلم بر محنت نقش آفرین سوخت

کـه نقش کلـک او ناپایدار است

                                         د جهاني منظومه ژباړه

زمولېدلی گل می ولید چی پر ښاخ باندی ځړېږي
ویل موږ لکه بڅرکي په شېبه مو ژوند تېرېږی
موږ یې څه لره یو کښلي د زمان پر سپینه پاڼه
چي لنډي ژوند ته مي گورم پر نقاش می زړه خوږېږي



:: اړونده موضوع: علمي او تحليلي
ن :
ت : ۱۳۸۷/۰۵/۰۶
 
اعلان.

.:: کلیک ::.