سخن روز

د اوبــو د پـلونــو ږغ دئ، د نسيم شــوخه خــندا ده

يــو ږوږ خپـور د مـحبت دئ، د نغمو راغلې ورا ده

بيا رپېږي د لمر سترګه، پيشو مخ په لاسو مينځي

د وصـال اسـپه ششــنېږي، را روانه پر دې خوا ده

هنـدو زړه دي مسـلمان که، د زمـزم غسل په وکه

سـتا د سـترګو په ادا کـي د جنت پـټه ښکلا ده

آســمان سـتا و ښـه راغـلي ته، امـاده دئ هرکلي ته

پــر اوږو ئــې اچــــولې، د اوبـــو سـپينه قبا ده

له رنګو څخه رنګ ورک دئ، ستا د حسن په شغلو کي

د شفق په کنګره کي، عجيبه شان تماشا ده

عشاق ټول ولاړ په صف دي، ستا د‌ حسن جماعت کي

له معزوره قضا سوی، کفاره ئې بيا ادا ده

دا کيسه د ادم نه ده، چي غنم ورته يو دام سو

د فرهاد او مجنون عشق دئ، دا مئينه زلیخا ده

که حساب کوې پر نغده، قانع تاته ملامت دئ

مخامخ ته کې ليلا ده، پټ په زړه کې الا الله ده

پينځمه، دمېزان ۱۴۰۲ل.