سخن روز

پر خوږ زړګي مي را خپرېږي اندېښنې بې واره

له باړخوګانو چي زلفان اخلي بوسې بې واره

په هغه ورځ چي بې نيازي ستا له طرفه راسي

د غمازانو ډلي ځي ستا تر کوڅې بې واره

څوک چي خبره د تاريخ د بيا تکرار وکوي

ماته را ياد سي د پرون او نن کيسې بې واره

نه کمچنۍ ده زړه سوې، نه عادت ئې بدل

په هر ميدان کي ويښوي هزار فتنې بې واره

ستا په ښايست کي به د ‹خو› خبره څوک پيدا کړي

که دا وګړي درته ونيسي آينې بې واره

موږ د بادام په څېر تابوت کي خپل ژوندون تېرو

له وتو وهم کوو، سو به نينې بې واره

د اقتدار تر راتلو مخکي ډېري ژمني کوي

دلته راغلی هر واکمن کوي مزې بې واره

خبره سمه وي، تحليل ته ضرورت نه لري

دا زه او ته يو، چي ور اچو حاشې بې واره

که له قانع سره حساب د ګناهونو وکړې

د پښېمانۍ به درته وکړې سَجدې بې واره

د زمري لسمه۱۴۰۲ل.